Het échte slachtoffer is de woningzoekende

Iedereen is voor woningbouw... totdat er gesproken wordt over hoe dat eruit gaat zien. Als lokale partij zien we een zorgwekkende dynamiek ontstaan: een stapeling van strenge regels, een veranderende bevolking en felle lokale weerstand zorgen ervoor dat de woningzoekende steevast aan het kortste eind trekt. Het is tijd om de feiten eerlijk onder ogen te zien.
 

De mythe van de ’hoogbouw’

Vaak worden plannen voor appartementen geframed als ’prestigeprojecten’ of ’hoogbouw’. In de praktijk gaat het vaak om gebouwen van slechts drie lagen, die nauwelijks hoger zijn dan een gemiddelde eengezinswoning. Toch leiden deze plannen tot felle protesten. Om vertraging te voorkomen, kiest de politiek vaak voor de weg van de minste weerstand: een bouwlaag eraf of appartementen inruilen voor grondgebonden woningen. Het resultaat? Minder woningen voor starters en ouderen, terwijl de nood juist daar het hoogst is.

Een onzichtbare wooncrisis: Huishoudverdunning

De roep om woningen is niet alleen een kwestie van bevolkingsgroei, maar van ’huishoudverdunning’. We worden ouder, scheiden vaker en wonen langer alleen. De gemiddelde huishoudgrootte daalt in rap tempo. Alleen al om het huidige aantal inwoners te kunnen blijven huisvesten, moeten er in onze gemeente duizenden woningen bij. Doen we niets, dan loopt de woningmarkt volledig vast. Er is vooral behoefte aan appartementen (1- en 2-persoonshuishoudens) om de doorstroming op gang te helpen.

Een woud van regels

Ondertussen wordt bouwen steeds complexer. Landelijke stikstofregels, strengere duurzaamheidseisen en provinciale ’rode contouren’ maken het vrijwel onmogelijk om buiten de dorpsgrenzen te bouwen. We moeten dus wel binnen de bestaande wijken en dorpen bouwen. Maar juist daar stuiten we fel protest van omwonenden.

De tragiek van de woningzoekende

Wanneer plannen door bezwaren worden afgezwakt of jaren vertraging oplopen, is de woningzoekende de dupe. Projecten worden duurder en de broodnodige sociale huurwoningen sneuvelen als eerste. Regelmatig worden partijen zoals projectontwikkelaars of dorpsraden wantrouwend benaderd als zij wel pleiten voor veel woningen op een bepaalde plekken.

Als we willen dat onze jeugd in het eigen dorp kan blijven wonen en ouderen een passende plek vinden, moeten we keuzes durven maken. Kiezen voor aantallen, kiezen voor de toekomst en durven bouwen, ook als dat een extra verdieping betekent.